'Ortak bir şeyler var aslında'

  Benim değil sadece, insanlığın en büyük sorunu anlaşılamamaktır, iddia ediyorum,ısrar ediyorum...tüm bunların yanında bazen de kendimden nefret ediyorum.

  İyi ki diyorum, yazarken ses tonum da devreye girmiyor, beni rahat bırakıyor, bazen ondan bile sıkılıyorum.Anlatmaya çalışırken sarfettiğim  çaba, anlamaya çalışırken sarfettiğimden daha çok. Dengesizlik kök salmış hayatımın derinliklerine işlemeye devam ediyor. 2 bitkiyi aynı saksıya ekerseniz, biri diğerini saf dışı bırakıp  hiç bir şey olmamış gibi büyümeye devam eder...Peki ben kiminle aynı yerde büyümeye çalıştım ? Saf dışı bırakılmayı kendim seçmişim aslında...

  Kişi ne istediğini bilmeli önce dedim, boşverdim yine başa döndüm. İstediğini her zaman alamazmış insan.Sınavım kaç  saat, kaç  dakika daha sürecek acaba...yanıma aldığım  2 kalem bitmek üzere.İşin kötüsü silgim daha da çabuk bitecek gibi...sildiklerimin geri döndüğünü de hesaba katarsak, boşa bu çabam farkındayım. En güzeli kağıtları yırtıp atmak, hatta yakmak.

  Beynimi bir güzel  yiyip, bana bir şey bırakmayan kurtçuklarıma selam olsun ! Derdim aslında kendim, hep söyledim. Ülkem halk otobüslerinin rengini , durun durun! TONUNU tartışadursun, biz de farklı alemlerde gezinmeye devam edelim,  hepimizin yeni çıkışlar  bulmaya ihtiyacı var hep nasıl olsa... 

  Son olarak seçme özgürlüğümü alnından öptüm ! nerdesin sen, nereye kayboldun yine ?