Because of you….because of you…because of youuuu ( senin
yüzünden)
Üst üste 5.kez dinliyorum bu şarkıyı şimdi ,daha da fazla
olmadan keselim mi napalım?
Yaklaşık yarım saat
ilkokul hallerimi düşündüm,bu aralar sıkça
yaşadığım bi durum,bir geçmişe dönebilme özlemi…Az önce en yakın dostlarımla da
paylaştım ,(ilkokul arkadaşlarım,ki hala en yakınlarımdır kendieri) ilkokulda şöyleydik böyleydik anlattım da
anlattım.Onlar da eklediler o zamanlardaki hallerimizden seçmeleri ,gülüştük…Ne
günlerdi ama.. Biz gerçekten farklıydık,en azından bakıyorum da o yıllardan bu yıllara en doğru
taşıyabildiğim şey dostluklarım galiba.Onlar hariç herşey şekil
değiştirmiş,herşey başkalaşmış.Zaman,üzerlerine çok fazla dökülmüş ,bazı
şeylerin rengi gitmiş, gri bile değiller (:
Değiştik işte..aynı
düşünmüyoruz,aynı konuşmuyoruz…Zamana ayak uydurmak istemek mi yoksa
sadece zorunluluk mu çözemedim henüz,ama bir tek şeyden eminim;karakterlerimiz
aynı,hala aynı şeyleri ayıplayıp,aynı şeyleri seviyoruz mesela..Bazen insan önüne geleni yaşamakla yükümlü çünkü,önüne
gelen o herneyse,insanı değiştirebiliyor.Bazen de zamanın gerisinden gelen
esintilere dikkat kesilip, gelecekte var olabilecek ihtimalleri düşünmek…Biz de
öyle yaptık galiba hayal kurduk o zamanlar , ve şimdi geriye dönüp bakıyoruz önce,ne
düşünmüştük diye.sonra da onu bugüne
uyarlamaya çalışıyoruz belkide o yüzden hep gülümsüyoruz.Geçmişte bunu hayal
etmiştik,hep gülümsemeyi…ne olursa olsun ve ben sahip olduklarımı o yüzden
bugüne kadar taşıyabilmişim…Onlar bana hayallerindekini öğretmişler,ben de
onlara..Bugün herşey okadar zor ki, o güzellikler olmasa 'mücadele etmek' sözcüğünün anlamını hiç
öğrenemeyebilirdim,çocuk aklımızla birimize
ufacık bir şey olduğunda öyle bir kenetlenirdik ki,birkaç küçük insandan
kocaman bir insan oluşurdu sanki.Bugün de öyle,ve umuyorum ,bu hep böyle olmaya
devam edecek,zamanı gelince yara sarmak,zamanı gelince öğretmen olmak,ya da
öğrenci…bugün etrafıma bakıyorum da,göremediğim birşeyler var sanki,çok büyük
eksiklikler var insanların üzerlerinde,yanlarında,kalplerinde..olması
gereken,ama olmayan.Ya kendi derdimize çok düşmüşüz,ya da başkalarınınkine..ortası
hiç olmamış.Aslında belkide en büyük mesele insanın kendiyle başa çıkabilmesi…Bu
bile mucize artık,bırakın etrafı..o sonraki konu.
Bazen İnsan bunu öğrenirken bile,birilerinden yardım almak
ister , 'benim aklım var ama,sen de
fikrini ver dost!' diyebilecek birilerini arar önce, şanslıysa
bulur,yok değilse önce kendinde
kaybolur,sonra da yavaş yavaş başkalarında…Kimse tekbaşına ayakta kalamaz
demiyorum ,öyle de olur elbet..ama sadık bir dost ile daha da güzel olur…Eğer
böyle insanlar varsa hayatınızda, ısrarla *değerini bilin* diyorum,kaybetmemek
için emek verin,onlara değerli olduklarını hissettirin.Hisettirin ki,siz de
dünyanın en şanslıları arasında olduğunuzun farkına varabilesiniz.Mesela BEN
ÇOK ŞANSLIYIM YA SİZ? (:
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder